Vliegenmepper

De dikke zwarte vlieg bromt hinderlijk en duikt steeds in mijn blikveld terwijl ik zit te typen. Geërgerd grijp ik naar mijn wapen, het tennisracket op batterijen. Ik drijf de kwelgeest in een hoek en elektrocuteer hem. Een schroeilucht stijgt op. Ik knijp mijn neus even dicht en gruwel bij de gedachte aan het verschroeide vliegenvlees. Het slachtoffer zit vast tussen de snaren van het racket. Vol afkeer peuter ik het los. Klep van de prullenbak open en met lichte spijt zie ik het donkere lijkje tussen het plastic afval verdwijnen. 

Eigenlijk kan ik geen vlieg kwaad doen. Daarom vind ik het des te onbegrijpelijker hoe iemand, totaal onschuldige onbekenden pats boem van het leven kan beroven. Hoe gehersenspoeld moet je zijn. Blazen ze zichzelf vervolgens op vanwege die in het vooruitzicht gestelde maagden? Of vanwege ondraaglijk schuldgevoel? Welk dogma, religieuze haat, of levensovertuiging ook aan deze bloedige aanslagen in Parijs ten grondslag liggen, ze zijn wel gefaciliteerd en gefinancierd door de wapenhandel en indirect dus door onze regeringen. De wapenleveranciers, de lobbyisten en de (corrupte) politici zijn ooit kinderen geweest die ook geen vlieg kwaad konden doen. Waar ging het toch fout? Wanneer hebben ze gedacht, dat patriottisme en die godsdienstwaanzin, laat ik die eens gaan financieren en faciliteren. Als we hen nu eens alle wapens ter wereld laten verzamelen en vernietigen. Voor straf. En hun luxe villa’s afnemen en ter beschikking stellen aan vluchtelingen. Dan kunnen we weer ouderwets landjepik spelen door een robbertje te vechten. Of elkaar een pak voor de broek te geven met de vliegenmepper. Dat zal ze leren.

Ooit is er een man doodgeschoten, één man, in de kleinste kroeg van Groningen aan de Rodeweg. Jaren later kwam ik er op een beschonken zondagavond toevallig terecht. Niet geheel gespeend van sensatiezucht vroeg ik de bareigenaar naar het `incident’. Hij wuifde het gebeuren laconiek weg. Dat die man in zijn kroeg de dood had gevonden, soit, of zoals de Groningers zeggen, zwah. `Maar het gaf zo’n troep hè?’ grinnikte de barman. Diezelfde troep, en dan 150 keer erger, mag nu in Parijs worden opgeruimd door juist die mensen die voor ditzelfde soort geweld zijn gevlucht.

Een nieuwe wasmachine

Er is een nieuwe AED bij het washok. Bij voldoende belangstelling kan er een demonstratie georganiseerd worden, staat op het mededelingenbord van het seniorenhofje waar ik woon. Dat moet wel een ingewikkelde wasmachine zijn, denk ik, als er een demonstratie voor nodig is om hem te kunnen bedienen. De lijst met belangstellenden groeit uit tot ruim twee derde van de bewoners. Wat kan er nou toch zo interessant of moeilijk zijn aan een nieuwe AEG. Maar nadat ik de mededeling nog eens goed heb gelezen, dringt het tot me door dat ik de optelsom Washok en AED iets te luchthartig heb opgevat. Een AED is helemaal geen wasmachine, het is een defibrillator. Geen overbodige luxe in een gemeenschap waar twee vrouwen een hartinfarct hebben gehad, een paar mannen aan de bypass zijn en ik rond huppel met mijn chronisch gebroken hart. 

De demonstratie wordt gehouden in de soos van het hofje. Ik verheug me op een gezellig samenzijn met de senioren buurtjes, onder het genot van een drankje en een knabbeltje, maar verder dan koffie met dikke plakken Groninger koek strekt de party catering helaas niet. 

Anita, de vertegenwoordigster van de AED-fabrikant, demonstreert de werking van de defibrillator op een plastic torso met een flexibele hals en hoofd. Zo’n dashbordhondjeshoofd dat alle kanten op knikt als  je over de kinderkopjes rijdt.

Alsof ze al veertig jaar getrouwd zijn en geen geheimen meer voor elkaar hebben, haakt de demonstratrice met een vanzelfsprekend gebaar een vinger in de harde open mond en tilt het hoofd zonder pardon in de nek. Ik hoop haar nooit tegen te komen als ik lig dood te gaan. Vervolgens legt ze met onverbloemd enthousiasme uit dat je eerst 112 belt, dan begint met reanimeren, en er iemand bij roept die de AED haalt. Die trekt dan de elektroden en het tasje met benodigdheden, waaronder een doekje en een scheermes, uit het apparaat. Een scheermes om de borstharen te verwijderen omdat anders de elektroden niet goed plakken. En een doekje voor het bloeden.

Het geval praat en loodst je met levensechte computerstem stap voor stap door de noodzakelijke handelingen heen. `Breng elektrode aan. Neem afstand. Schok.’ Juf Anita herhaalt de handelingen een paar keer en demonstreert de elektroden zelfs nog op haar eigen lichaam.

De benedenbuurman met de paarse pruik (eind 70 schat ik) zegt na afloop dat hij een cursus nodig heeft om het apparaat te kunnen bedienen. Dit wás de cursus. Hij snapt er nog niets van. De elektroden boezemen hem angst in. En hij is niet de enige. Een jongere man uit een ander continent verbloemt zijn angst met grappen en neemt nog een kopje koffie en een stevige plak Groninger koek. Goed voor hart en bloedvaten. 

De achterste rij huizen van het hofje grenst aan de de hoerenbuurt. Buurvrouw Baukeline mag graag veilig van achter haar onverlichte raam op de eerste verdieping de straat inkijken. Dat brengt wat leven in de brouwerij. Zo zag ze eens een tandeloze, oudere man op een brommer bij een prostitué op het raam kloppen. `Wah kost dah?’ `30 euro.’ Die prijs stond de klant wel aan. Hij parkeerde zijn gemotoriseerde rijwiel en ging naar binnen. Baukeline wilde wel eens weten hoeveel tijd je koopt voor 30,-. Toen de oude man na 40 minuten nog niet terug was, en buurvrouws ogen intussen brandden van het turen in het rode licht, begon ze zich ernstig zorgen over zijn lot te maken.

Gelukkig weet ze nu hoe de AED werkt.

F*ck die onzekerheid

Wat is de overeenkomst tussen een Veenkoloniaal en Meryl Streep? Ze lijden allebei aan Het bedriegerssyndroom. Ze zijn n.l. niet in staat hun prestaties te internaliseren. `Ondanks externe bewijzen van hun competentie, blijven mensen met het syndroom ervan overtuigd dat ze bedriegers zijn en hun succes niet verdienen. Blijken van succes worden afgedaan als geluk, timing of het resultaat van het misleiden van anderen. Het bedriegerssyndroom is met name algemeen onder succesvolle vrouwen, Veenkolonialen en Tjitske Zuiderbanen.’ Tot zover Wikipedia. Vreneli Stadelmaier schreef er een zelfhulpboek over, F*ck die onzekerheid, en geeft theaterlezingen over het onderwerp. Stand up comedy met een boodschap. Zo ook bij Studium Generale in Groningen. 

Onder de 350 vrouwen, van grotendeels onder de 30, bevinden zich zo’n pak hem beet (of liever niet) 10 mannen. De vrouwen van boven de 30 komen in clusters, onder het mom van gedeelde onzekerheid is halve onzekerheid. Vreneli was ooit zelf een onzekere, succesvolle vrouw en bevond zich in het goede gezelschap van Meryl, Merkel en Madonna. Bang om door de Mand te vallen. Insecure overachievers. En dat komt allemaal door de innerlijke papegaai die te pas en te onpas de stemmen uit de kindertijd imiteert. `Je bent een slome duikelaar.’ `Je bent lelijk en stom.’ `Je kunt ook nooit iets goed doen.’ Of in het geval van Angela Merkel: `Du arschlocherin, du.' Wie kent ze niet, die papegaaien. Ze worden niet alleen gevoed door je omgeving, maar ook door je karakter. Hoe ga je om met zulke verwensingen. Het bekende nature and nurture vraagstuk.

Verschillen

Vreneli is een spontane, enthousiaste vrouw die een beroep doet op solidariteit onder haar seksegenoten. Ze verontschuldigt zich dan ook regelmatig tegenover het handjevol mannen in de zaal. `Sorry mannen, ik generaliseer.’ En dan maakt ze zich klein. Dit staat een beetje haaks op de inhoud van haar betoog. Kort samengevat: Vrouw, geloof in jezelf en je leven wordt een stuk leuker. Ze lardeert haar lezing met wat open deuren, semi-wetenschappelijke feitjes. Mannen verdienen 17% meer dan vrouwen. De wet gelijke behandeling is pas in 1992 van kracht geworden. Status en inkomen dalen bij feminisering van een doelgroep. En mannenhersens zijn anders dan vrouwenhersens. Om van de hormoonhuishouding nog maar te zwijgen. Tot dusverre niets nieuws onder de zon. Mannen zijn geen vrouwen, behalve Veenkoloniale mannen dan. 

Grofgebekte prinsesjes

Grappig is het om te weten dat vrouwen hun succes `wijten’ aan externe omstandigheden en hun falen aan zichzelf toeschrijven, terwijl mannen hun succes zelf hebben bewerkstelligd en externe omstandigheden als oorzaak van

hun falen aanwijzen. Herkenbaar is het hoe vrouwen hun succes bagatelliseren. Ze hebben een bedrijfje, een collegaatje, doen een projectje. Mannen blazen de boel op. En niet alleen die met een terroristische inslag.

F*ck die onzekerheid
Het woord fuck is ingeburgerd en het zet je woorden kracht bij; het spuit zo lekker de mond uit. Daarom kwam het in de titel van het boek. Weg met die onzekerheid klinkt ook zo slap. Hoe krachtig je het woord kunt inzetten wordt duidelijk in het charmante filmpje van FCKH8.com van de Potty-mouthed Princecces.

In een ander aardig filmpje zien we hoe jonge meisjes wordt gevraagd om voor te doen hoe ze hardlopen, een bal gooien en vechten. Ze doen dit stoer en zelfverzekerd. Aan tienermeisjes wordt hetzelfde gevraagd. En wat schetst onze verbazing? Overdreven meisjesachtig, slappe ballen en vechten met wapperende handjes. Ergens tussen servet en tafellaken gaat er iets vreselijk mis.

Petje op Petje af

Bij het spel Petje op Petje af, moeten we allemaal gaan staan. Antwoord je ja op een van de volgende stellingen, dan ga je zitten.

De stellingen

Ik vergelijk me met mensen om me heen die beter zijn dan ik...

Meer dan de helft gaat zitten.

Als ik een compliment krijg, denk ik dat mensen aardig tegen me willen zijn.

Nog eens de helft van de overgebleven helft vlijt zich neder.

 Ik zit ermee als mijn werk kleine tekortkomingen heeft.

Er staat al bijna niemand meer.

 Ik ben bang dat ik erachter kom dat ik het echt niet kan.

Ik ga zitten.

Het zal je niet verbazen, alle mannen staan nog, en misschien nog een vrouw of drie. Het is weer eens bewezen: Mannen hebben een rotsvast geloof in zichzelf, behalve Veenkolonialen.

Oplossing

En wat is Vreneli’s oplossing? Hoe fucken we die onzekerheid nou voor eens en voor altijd? Daartoe heeft ze 7 stappen bedacht. Maar dan moet je wel eerst haar boek kopen. Dat heb ik niet gedaan. Ik weet al wat er in staat. Draai die papegaai de nek om. En Vrouw, van jezelf jij moet hou.