Een nieuwe wasmachine

Er is een nieuwe AED bij het washok. Bij voldoende belangstelling kan er een demonstratie georganiseerd worden, staat op het mededelingenbord van het seniorenhofje waar ik woon. Dat moet wel een ingewikkelde wasmachine zijn, denk ik, als er een demonstratie voor nodig is om hem te kunnen bedienen. De lijst met belangstellenden groeit uit tot ruim twee derde van de bewoners. Wat kan er nou toch zo interessant of moeilijk zijn aan een nieuwe AEG. Maar nadat ik de mededeling nog eens goed heb gelezen, dringt het tot me door dat ik de optelsom Washok en AED iets te luchthartig heb opgevat. Een AED is helemaal geen wasmachine, het is een defibrillator. Geen overbodige luxe in een gemeenschap waar twee vrouwen een hartinfarct hebben gehad, een paar mannen aan de bypass zijn en ik rond huppel met mijn chronisch gebroken hart. 

De demonstratie wordt gehouden in de soos van het hofje. Ik verheug me op een gezellig samenzijn met de senioren buurtjes, onder het genot van een drankje en een knabbeltje, maar verder dan koffie met dikke plakken Groninger koek strekt de party catering helaas niet. 

Anita, de vertegenwoordigster van de AED-fabrikant, demonstreert de werking van de defibrillator op een plastic torso met een flexibele hals en hoofd. Zo’n dashbordhondjeshoofd dat alle kanten op knikt als  je over de kinderkopjes rijdt.

Alsof ze al veertig jaar getrouwd zijn en geen geheimen meer voor elkaar hebben, haakt de demonstratrice met een vanzelfsprekend gebaar een vinger in de harde open mond en tilt het hoofd zonder pardon in de nek. Ik hoop haar nooit tegen te komen als ik lig dood te gaan. Vervolgens legt ze met onverbloemd enthousiasme uit dat je eerst 112 belt, dan begint met reanimeren, en er iemand bij roept die de AED haalt. Die trekt dan de elektroden en het tasje met benodigdheden, waaronder een doekje en een scheermes, uit het apparaat. Een scheermes om de borstharen te verwijderen omdat anders de elektroden niet goed plakken. En een doekje voor het bloeden.

Het geval praat en loodst je met levensechte computerstem stap voor stap door de noodzakelijke handelingen heen. `Breng elektrode aan. Neem afstand. Schok.’ Juf Anita herhaalt de handelingen een paar keer en demonstreert de elektroden zelfs nog op haar eigen lichaam.

De benedenbuurman met de paarse pruik (eind 70 schat ik) zegt na afloop dat hij een cursus nodig heeft om het apparaat te kunnen bedienen. Dit wás de cursus. Hij snapt er nog niets van. De elektroden boezemen hem angst in. En hij is niet de enige. Een jongere man uit een ander continent verbloemt zijn angst met grappen en neemt nog een kopje koffie en een stevige plak Groninger koek. Goed voor hart en bloedvaten. 

De achterste rij huizen van het hofje grenst aan de de hoerenbuurt. Buurvrouw Baukeline mag graag veilig van achter haar onverlichte raam op de eerste verdieping de straat inkijken. Dat brengt wat leven in de brouwerij. Zo zag ze eens een tandeloze, oudere man op een brommer bij een prostitué op het raam kloppen. `Wah kost dah?’ `30 euro.’ Die prijs stond de klant wel aan. Hij parkeerde zijn gemotoriseerde rijwiel en ging naar binnen. Baukeline wilde wel eens weten hoeveel tijd je koopt voor 30,-. Toen de oude man na 40 minuten nog niet terug was, en buurvrouws ogen intussen brandden van het turen in het rode licht, begon ze zich ernstig zorgen over zijn lot te maken.

Gelukkig weet ze nu hoe de AED werkt.