Paiq perikelen

Sinds ik betalend lid ben van datingsite Paiq, melden er zich geen kandidaten meer. Toen ik nog binnen de Paiqpoorten gelokt moest worden, werd ik lekker gemaakt met mannen die mijn foto een cijfer gaven. Gemiddeld scoorde deze foto een 9.2 en hij werd door 83 mannen beoordeeld. Zegt het iets over mijn fotogeniekheid? Of zijn die mannen weinig gewend? Toegegeven, het is een sfeervolle foto en ik kijk in de lens met dezelfde blik als waarmee ik op mijn babyfoto’s sta. Indringend en onpeilbaar. Of dat nou zo’n aanbeveling is... De foto is genomen vlak nadat de toekomstdroom met mijn grote liefde in duigen was gevallen en ik me in een authentiek Pools restaurant, nog met deze zelfde grote liefde, dapper door de aardappels met wodka heen sloeg. Met iedere hap een flinke brok in de keel wegslikkend. Die brok zit in die blik. In real life schrikt die blik potentiële dates meestal af. Ze ruiken onmiddellijk onraad en kiezen eieren voor hun geld. En dan niet de verschrompelde eieren van een zingle zixty. Behalve dan die mannen die niet doorhebben dat ze toch echt geen schijn van kans hebben. In het dating universum scoort dezelfde blik echter hoge ogen.

Voordat ik diep in de buidel had getast om tot de Paiq community toe te treden, `deed’ ik fotocarrousels. Doe een fotocarrousel! stond er met grote uitroeptekens. Vier foto’s van mannelijke collega gelukszoekers, moest ik een cijfer geven, van 1 tot 4. Een 1 voor de meest aantrekkelijke, een 4 voor de hopeloze, dikke, kale snorremans met foute bril, dito overhemd, spinazie tussen de tanden en een afgescheurde ex-wederhelft, die niet voor niets ex was. Een onmogelijke opgaaf. Meestal wilde ik alle foto’s een vette 4 geven, maar dat mocht niet. Ik moest kiezen. Uit alle nummers 1 moest ik dan vervolgens weer kiezen, net zolang tot er twee `winnaars’ over waren. Daar zocht ik wel eens contact mee; ik stond tenslotte niet voor niets op een dating site. Veel verder dan de vraag: Waar woon je eigenlijk? kwam het meestal niet. Wanneer het G-woord viel, werd het akelig stil op het dating front. Groningen ligt nu eenmaal veel verder van Amsterdam dan Amsterdam van Groningen. Geslepen als ik ben, stelde ik dan de gulden middenweg voor, Zinglen in Zwolle. Soms werd dat enthousiast ontvangen. Maar soms was het ook reden om mij te blokkeren. Alsof het initiatief van de datende rijpe vrouw afgestraft moest worden. En wanneer het al een keer concreet werd met datum en tijd, haakte de winnende loser alsnog voortijdig af.

Een keer werd ik zelfs al geblokkeerd nadat ik alleen maar naar een foto had gekéken! Niels, zo noemde hij zich, was 51 en woonde dichtbij. De afstand kon hij dus niet als afknapper opvoeren. Nadat ik zijn foto spontaan had aangeklikt, kreeg ik al vrij snel de melding dat Niels mij had geblokkeerd onder het uitroepen van `Wuaaaaaaaaarg.’ Alsof hij over zijn nek ging bij de gedachte alleen al. De gedachte waaraan? Zag hij deze zingle zixty al zijn groezelige vrijgezellenlakentjes omwoelen met haar platvoeten, kalknagels, prikkende snor, en wijkende schaamhaargrens? Of zag hij de gezichten van zijn collega’s al voor zich als hij met zijn iets oudere date op het kerstdiner van de zaak kwam aanzetten? Hij weet niet wat hij mist. Onpeilbaar en indringend...

Epiloog

Intussen heb ik een nieuwe vriend. Hij heet Monsieur Jacques. Hij heeft een standvastig karakter en een hart van brons. Als ik een foto met hem op Facebook plaats, krijg ik veel reacties en wel 25 likes! Wanneer ik een intelligent opgebouwd verslag van een theaterlezing plaats over het bedriegerssyndroom, of een geëngageerde tekst over wapenleveranciers van de terroristen in Parijs,  krijg ik er 4. Misschien moet ik mijn hooggespannen verwachtingen van de diepgang van potentiële toekomstige geliefden maar naar beneden bijstellen. En iets aan die blik doen.