Spaanse Vlieg

Zeventien was ik en ik had nog maar net de alcohol ontdekt. Smoorverliefd op een knappe, maar, o zo foute man van 21, wiens oom de eerste seksshop van Zwolle had. De winkel was gevestigd in Assendorp, toen nog een arbeiderswijk. Oom verkocht er vieze boekjes en dildo’s van, ongetwijfeld giftige, kunststof en ook Spaanse Vlieg, de toenmalige partydrug.

Na een cola-tic op een feestje boven de seksshop, mijn eerste feestje ooit, voelden mijn benen als te gaar gekookte spaghetti. De wereld was donzig en wiegde aangenaam zachtjes heen en weer. Iedereen was even lief. De knappe foute man troonde me mee naar een donkere open plek tussen twee huizen. Mij! En niet een van de meer `ontwikkelde’ meisjes. Gedwee liet ik me meevoeren. En ook toen hij me van onderen ontkleedde, gaf ik geen kik. Zijn eigen broek, met wijde pijpen, liet hij zakken tot halverwege zijn behaarde dijen. Uit zijn broekzak toverde hij een condoom tevoorschijn en rolde deze routineus om zijn al stijve geslacht. Zonder enige vorm van voorspel zakte hij vervolgens lichtjes door zijn knieën en wurmde het, in weeïg ruikend rubber gehulde, apparaat bij mij naar binnen. Pijn deed het niet, ik was al geen maagd meer en de lichaamssappen vloeiden toen nog bij de minste of geringste stimulans. De wereld was een zachtgekookt ei en wat er zich daar beneden in mijn lijf voltrok leek buiten mij om te gaan.

Over de schouder van de man zag ik tot mijn verbijstering dat we niet alleen waren. Achter hem stonden de schimmen van een plukje feestgangers naar zijn driftig op en neer bewegende foute mannenbillen te staren. Een besmuikt gegrinnik steeg op uit het half duister. Tussen de toeschouwers ontwaarde ik mijn broer, die schaapachtig stoned naar me grijnsde. Moest ik me nu schamen? Of het juist stoer vinden om publiekelijk genomen te worden door een volwassene die mij blijkbaar de moeite van het nemen waard vond. Was ik nu ook volwassen? 

Later die avond toen ik hondsberoerd werd, gaf de foute knapperd toe dat hij Spaanse Vlieg uit de seksshop van zijn oom in mijn cola-tic had gedaan. Hij was nog wel zo fatsoenlijk om mij naar huis te brengen, alwaar mijn vader mij verbood ooit nog met deze vrienden om te gaan. Maar naar mijn vader luisterde ik allang niet meer...

Wat mijn raarste sekservaring ooit is wilde Gypsophylus weten. Dat moet deze publieke performance haast wel zijn geweest. Gypso en ik zitten in de verkennende fase van een kersverse romance. Zelfs de donkerste wolk heeft een knalroze rand en we willen nog van alles van elkaar weten. Na het hardrockconcert in de Oosterpoort, met de bounuskleinkinderen, bracht Gypso voor het eerst de nacht bij mij door. Die nacht werd geen succes. De inmiddels

bejaarde lichaamssappen werkten niet mee om ons tot eenheid te smeden, en er was geen Spaanse Vlieg voorhanden. En ook het slapen met een vreemd lichaam in mijn veel te smalle seniorenbed was afzien. Maar met zijn jeugdig elan, rotsvaste vertrouwen in de goede afloop en het doorzettingsvermogen van een tweede generatie polderpionier, wist hij een paar romantische wandelingen later toch mijn hart en mijn lichaam te veroveren. In volgorde van belangrijkheid.

`Wat een leuke knul!’ roept mijn moeder enthousiast uit wanneer Gypso mij na een weekend in de bedding van Maas en Waal bij haar heeft afgeleverd. `Zeg, kent hij jouw reputatie eigenlijk wel?’ vraagt ze op haar moeder-keurt-dochter-af-toontje. `Hoe bedoel je?’ vraag ik quasi naïef, maar het is vragen naar de bekende weg. Meer dan een handvol schoonzoons heeft mijn moeder in de loop van haar leven ten tonele zien verschijnen en vroeger of later weer zien verdwijnen. Ze heeft dan ook weinig fiducie in mijn relationele kwaliteiten. `Jaaa, jij proeft aan mannen en als je ze niet lekker vindt spuug je ze gewoon weer uit.’ Wat een lelijk beeld schetst ze daar van mij. En bedankt mam. 

Dat er een oorzakelijk verband is tussen haar genen, mijn opvoeding, en mijn tragische liefdesleven, houd ik wijselijk voor me. Dat mijn hart altijd in minstens zo veel stukken brak als dat van mijn slachtoffers ook. Mijn moeder laveert duidelijk tussen schaamte en bewondering. Schaamte voor haar lellebel van een dochter. En dan weet ze nog niet eens van mijn `openbare’ optreden in Assendorp van 44 jaar geleden. Maar ook bewondering voor het lef en de veerkracht die dochterlief tentoonspreidt waar het haar liefdesleven betreft. Ook al is het misschien een herhaling van zetten. En is de afloop voorspelbaar. Eén keer zal het góed aflopen. En nu maar hopen dat het deze keer zal zijn.