Cherry

Mijn glas is altijd halfleeg. Ook al gaan dingen nog zo goed, er is altijd wel wat te maren.

Op de avond voor mijn 60ste verjaardag, krijg ik via Facebook mee dat mijn schoonmoeder, Cherry, in coma ligt, in het Jacobi ziekenhuis in the Bronx. Ze heeft een hersenbloeding gehad. Kristopher, mijn ex-man en grote overzeese liefde is er kapot van. Kan ik mijn verjaardagsfeestje nu wel door laten gaan? Hoe kan ik feestvieren terwijl hij het zo moeilijk heeft? De machteloosheid slaat toe. Vanuit hier kan ik niets anders voor hem doen dan digitaal meeleven. Dus gaat het feest gewoon door, maar niet van harte. Gelukkig kan ik het nieuws na genoeg alcoholinname even loslaten en komt mijn glitterjurkje toch nog tot zijn recht op de dansvloer van de Benzinebar. Al staat het huilen me nader dan het lachen, maar dat valt door evenredige alcoholinname niemand op, gelukkig.

Op zaterdag vertelt Kristopher dat Cherry net van de beademing is gehaald. Ze ademt nu zelf en het is de vraag wanneer ze daarmee stopt. Op de achtergrond klinkt plotseling gerochel en beginnen de monitoren te piepen. `Gotta go,’ zegt Kris. `Call you right back.’ Nu gebeurt het, denk ik. Cherry blaast haar laatste adem uit. Elk moment kan Kris bellen dat het voorbij is. Maar hij belt niet. Veel nagelbijtende uren later stuur ik hem nog maar eens een app om hem sterkte en liefs te wensen. En dan, om vier uur ’s nachts krijg ik bericht. 1 woord: Welcomed, gevolgd door icoontjes van een hart, een roos, eerbiedig gevouwen handen en vier Cherries. De goden hebben haar verwelkomd in het hiernamaals, lees ik in de universele, kinderlijke tekentjes. Wezenloos sta ik op en plof neer op de bank in de woonkamer. Het is nog donker. May she rest in peace, app ik terug, maar krijg geen reactie. En dan stromen de tranen.

Als ik Kristopher de volgende dag niet kan bereiken, probeer ik het nummer van de familie maar. Neef Danny neemt de telefoon op. Ik condoleer hem met het verlies van zijn grootmoeder. Even is het stil, dan begint hij te bulderen. `She’s still bréathing!’ roept hij uit. Het flitst door me heen dat Kristopher hem het slechte nieuws nog niet heeft verteld, en dat ik nu de boodschapper ben. Maar hij vervolgt smakelijk lachend: `She has’nt passed anything yet. She has’nt even passed gas!’ `What the fuck!’ roep ik vertwijfeld uit. Kafka denk ik.

Mijn lieve schoonmoeder ligt nog altijd in coma, zo blijkt. Ze ademt en ze schopt. Meer doet ze niet, ze eet niet, ze praat niet. Ze is verplaatst naar de zesde verdieping. `She is moving up,’ grapt Danny nog. Ik kan er niet echt om lachen. Dan bekijk ik de app-wisseling met Kris nog eens goed. Er staat nergens met zoveel woorden dat Cherry is overleden. Het is dat vervloekte halflege glas dat mijn interpretatie van zijn appje zwart heeft gekleurd.

Drie dagen later blaast Cherry alsnog haar laatste adem uit. Deze keer is er helaas geen misverstand mogelijk.